Üçüncü Şahıs etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
Üçüncü Şahıs etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

Efsun 3. Bölüm


 Şenay

 Dersten sonra Efsun, Toprak'a konuşmak istediğini söyleyerek sınıftan herkesin çıkmasını bekledi. Toprak soran gözlerle dirseğini sıraya koyup elini çenesine dayadı. Derin nefes alıp iki arkadaşının nasıl kavga ettiğini, aralarını düzeltmek isterken Leyla'nın insanlara söylediklerini anlattı ve ekledi Efsun. “Bundan dolayı olaylardan ve insanlardan uzak durmak, bir an önce okulumu bitirip gitmek istiyorum. Senden rica ediyorum. Lütfen insanların yanlış anlatacağı şekilde davranma.” dedi Toprak’ın gözlerine bakarak. Toprak, Efsun'un ellerini tutup “Bence kendini suçlu hissedip kaçması gereken sen değilsin. Onlar yanlış anlayacak diye düşünmeye devam edersen kendine bu dönemi zehir edersin. Ders sırasında sürekli kalemlerini kemiriyorsun dersleri dinlemek yerine. Efsun, hayatından uzaklaştırman gereken  kişi ben değilim. Sana bunları yaşananları uzaklaştırmalısın.” dedi Toprak. Haklıydı, kendine cehennemi yaşatıyordu şu an. En yakın arkadaşım dedikleri kişiler yüzünden darmadağın olmuştu ama onca yaşadığı şeyden sonra Toprak’a güvenemezdi. Elini yavaşça çekip ayağa kalktı. Tek bir söz dahi söyleyemiyordu. Toprak cevap vermeyeceğini anlayarak ayağa kalkıp Efsun'a yol verdi. Efsun ise arkasına bakmadan sınıftan çıktı. Toprak yeniden sıraya oturdu ve sıranın altından Efsun’un unuttuğu defteri çıkardı. Çantasına koyup tam kalkmak üzereydi ki “Yerinde olsam o kızın yanına bir daha oturmazdım.” diyerek karşısına çıkan kıza baktı. “Bu seni ilgilendirmez, istediğim yere otururum.” dedi. “Bakıyorum da Efsun, seni de büyüsü altına almış.” dedi karşısındaki kız. “Boşuna kendini yorma Leyla. Senin nasıl birisi olduğunu en iyi ben bilirim. Sırf ailedeki herkes Sedef'in birinciliğini konuşuyor diye gittin öz kardeşinin kolunu kırdın ve kendi suçunu benim kardeşime attın. Kardeşim o dönem senin yüzünden travma yaşadı. Elde edemediğin şeyler için ne kadar pislik olabildiğini biliyorum sevgili kuzenim. Senin yüzünden dayım benim kaydımı buraya aldı. Başına bela almasın diye ama bakıyorum da geç kalmışım biraz.” diyerek sinirle söylendi Toprak.


Canan "Abla, ne yaptın ya!"

Şenay "Ben bir şey yapmadım. Kerem "kaos istiyorum." dedi. Bende kaosa yol yaptım. 😁"


Mücahidem Şehide-i Cahide 

Anılar bazen acıdır, bazen ise tatlı. Ancak her ne tür olurlarsa olsunlar daima geçmişe bakıldığında bir burukluk hissettirir insana. Bir mahzunluk çöker ruha sonra ise kalbe gelen ağırlık...

Efsun, otobüste kafasını yasladığı camdan dışarıyı seyrediyordu. Hava kapalıydı. Gökyüzünü kaplayan bulutlardan tek bir yağmur damlasına işaret yoktu. Ne güneş vardı ne de yağmur. Sadece kapalı bir hava. Ruhuda kapatıyordu sanki.

Bir üşüme hissetti telefonunun ekranına bakarken. Ekran fotoğraflarını hala daha değiştirmemişti. Kilit ekranında üç kız vardı. Hepsi birden kameraya gülümserken ellerinde ki kupaları da ekrana göstermeye çalışıyorlardı. Couple Kupaların da isimleri de yazılıydı. Efsun & Gülce & Leyla.

Kafasını yasladığı camdan irkilerek dikildi. Ağlayamıyordu artık. Sadece bir boşluk vardı. Bu kadar kolay mıydı dostluklarını silmek? Üniversite de tanışmamışlardı ki onlar. Gülce ile ilk okuldan beri, Leyla'yla ise ortaokuldan beri çok yakın arkadaşlardı. Üniversite seçimlerinde bile tercihleri birbirlerininkinin aynıydı.

Seneler bu kadar kolay yakılıp atılır mıydı?

Demek ki herkes kendisi gibi değildi. Empati yapmak bir yere kadardı. Telefonu eline alıp ayarlara girdiğinde otobüs durağa yaklaşmıştı. Durağa vardığında telefonun ekranını kilitleyip indi otobüsten. Ekran kapanmadan önceki bildirim de "14.386 öğe silindi." yazıyordu.

Keşke her şey teknolojik aletlerde ki işlemler gibi kolay olsaydı.

Ertesi gün okula gelen Toprak karşısında ki derslikte oturan Efsun'u görünce biraz şaşırdı ama uzun sürmedi. Gülümseyerek ona doğru ilerledi.

"Beni gerçekten şaşırttın."

Efsun yavaşça kafasını sola çevirip yanına yerleşen Toprağa baktı. 

"Sana da Günaydın!"

Toprak karşısında ki genç kıza baktı bir alıcı gözüyle.

Bugün diğer günlerinden hepsinden farklıydı. Bukleli kıvırcık saçlarının yerini pırasa gibi düz saçlar almıştı. Kuaföre gittiği her halinden belli çok da anlamadığı güzel bir saç şekli ile siyah saçları parlıyordu.

Hafif makyajı ile yeşil gözlerinin iyice ortaya çıktığı ufak yüzü oldukça güzeldi. Bahara uygun bir havası olan beyazlı çiçekli elbisesi ile de oldukça alımlıydı.

"...Günaydın."

Efsun hafifçe kaşlarını çattı.

"Neden bana öyle bakıyorsun?"

"Nasıl bakıyorum?"

"Bilmiyorum. Sadece her zamankinden farklı."

Toprak cevap vermezken, Efsun tekrardan sordu.

"Neden seni şaşırttığımı söyledin?"

Toprak tam ağzını açıcaktı ki.

"Günaydın~!"

Çilek sarısı saçlar ikisinin de önünde doğru sarken, koyu kırmızı rujlu dudaklar tekrardan hareket etti.

"Her yer de seni arıyordum..."

Efsun şaşkınca bakarken Toprak'ta kaşlarını çatmıştı anlam veremediği bu duruma,

"Canım Kuzenim."

Leyla ikisine de gülümseyerek bakıyordu.


Canan

Efsun şaşkınlığını üstünden attığında baygın gözlerle baktı karşısındaki ikiliye. Bir şey söylemeden çantasını toparlayıp derslikten çıktı. 

Toprak Efsun’un arkasından koşmuş, birkaç kez durdurmaya çalışmıştı ama Efsun umursamayıp yoluna devam etti, Toprak da pes etmişti.

 Efsun kampüsün bahçesini geçip kafeteryaya oturdu. 

Sonbaharın iç gıdıklayan soğuğunu kafeteryanın samimi ortamı ile hissetmiyordu. Diğer masalardaki öğrencilere bakıyordu kahvesini yudumluyorken. 

Yanına siyah saçlarının arasında birkaç tutam mavi ve mor boyalı, büyük mavi gözleriyle gülümseyen bir kız yaklaştı.

 “Merhaba ben Nergis, tüm masalar dolu olduğundan ve ben çok aç olduğumdan seni rahatsız ediyorum, benimle masayı paylaşır mısın?”

Efsun karşısındaki tatlı kıza bakıp gülümsedi. Nergis’in sesi öyle kibar ve nazik çıkmıştı ki Efsun hayır diyemedi zaten hayır demeyi de istemiyordu. 

“Ben Efsun, tanıştığıma memnun oldum, tabi ki paylaşabilirim buyur otur.”

Nergis hem reddedilmediği için hem de yeni bir arkadaş edindiği için sevinçle oturdu sandalyeye ve siparişini verdi.


Kerem meşgul olduğu için, onun yerine ben yazdım.


Şenay

Toprak, sınıftan çıkan Efsun'un peşinden gitmek istese de önce Leyla ile konuşması gerekti. 

"Amacın ne Leyla? Kıza iftira attığın yetmedi, çevresinde toplananları mı hedef alıyorsun şimdide?"

"Ne saçmalıyorsun Toprak? Ben senin kuzenin değil miyim? Sana kuzen dememde ne gibi bir sıkıntı var, söyler misin bana?"

Toprak, durup derin bir nefes aldı. Haklıydı,  kuzenlerdi. Bu durumu Efsun'a anlatmalıydı. "Peki..." diyerek Leyla'nın yanından ayrılıp, Efsun'u bulmak için etrafa bakıyordu. 

Okulun kafeteryasına girdiğinde en köşe de oturan Efsun'u gördü. Gülümsediğini görmek rahatlatmıştı. Kendisine arkasını dönük kız ile ne konuştuklarını bilmiyordu ama Efsun gülümsüyordu. 

"Efsun, konuşabilir miyiz?" dedi Toprak, mahcup bir şekilde kafasını eğerek.

"Toprak! Ay inanmıyorum! Seni burada görmeyi beklemiyordum. Sen Amerika da değil miydin kardeşinle." dedi Nergis. 

Efsun ise şaşkınlıkla ikisine de bakıyordu. Toprak ise cevap dahi veremiyordu, Nergis'i burada gördüğü için. Nergis ise konuşmasına devam ederek. 

"Dur tahmin edeyim! Leyla bu okulda ve yine başını belaya soktu. Dayın da tıpkı lisedeki gibi seni başına gardiyan olarak dikti?" dedi ve sandalyeyi çekti, oturması için...

3. Bölüm Üçüncü Şahıs

                    

Miniklerimin kısa hikayesi...


Canan

“Küçük bir insan yavrusu var. Kılığına girdiğim varlıkla ne ilişkileri varsa bana abla diye sesleniyor.” Ses kayıt cihazını kapatıp karşımdaki aynaya baktım. Ormanı andıran yeşil göz, uzun kızıl saçım, minik burnum ve düzgün sıralı dişlerim… Uzay gemimdeki baygın kızla dış görünüş olarak aramızda hiç fark yoktu ama duygularını ve düşünce yapısını taramaya vaktim olmadığından olaylar karşısında ne tepki vereceğini bilmiyorum. Bu sebepten endişeli ve korku doluyum.

Kapının diğer tarafından gelen sesle kendime geldim, üstümü düzenleyip kapıyı açtım.


Eloş

-Abla nerde kaldın ya! Geç kalacağız.

-Özür dilerim.

Ablam az önce bana özür mü diledi yoksa kulaklarım yanlış mı duyuyor. Birkaç gündür biraz farklı davranıyor. Bir sorunu mu var acaba?

Apartmanın merdivenlerini inip sessizlik içerisinde parkta bizi bekleyen arkadaşlarımızın yanına vardık.


Canan

İnsan yavrusu beni diğer insan yavrularının yanına getirdi. Küre şeklindeki yumuşak cismi birbirlerine atıp gülüşüyorlardı. Ben ise köşede onları izliyordum derken yumuşak cisim ayağıma doğru yuvarlandı. Elime alıp ne yapmam gerektiğini düşünürken bana abla diye seslenen insan yavrusu kolumdan çekiştirip kimsenin olmadığı bir yerde durdu.


Eloş 

Ablamın topa bakarken ki anlamsız bakışları beni iyice sinirlendirdi. Kolundan çekip köşeye götürdüm.

-Ne yaptığını sanıyorsun, kendinde misin?

Sesimin sinirli çıkmasına engel olamamıştım. 

-Özür dilerim. 

Yine aynı ses tonu ile ikinci defa benden özür dilediğine inanamıyorum. 

-İçine uzaylı mı kaçtı?


Canan

İnsan yavrusuna yakalandım. Daha Moperax’ı bulamadığım için gezegenime dönemezdim bu sebepten bu insan yavrusunu da diğerinin yanına götürmeye karar verdim.

-Evet ben uzaylıyım.

Cümlemi bitirir bitirmez kendi görünüşüme döndüm.

Bu yaptığım insan yavrusundan garip bir ses çıkmasına sebep oldu ve benim ona dokunmama gerek kalmadan bayıldı.

2. Bölüm Üçüncü Şahıs

            

Şenay

Saat gece yarısını gösterdiğinde yavaşça odanın kapısını açıp dışarı çıktım. Buraya ilk geldiğim gün aklıma geldi ve hüzünle arkama baktım. Uyandığımda nerede olduğuma anlam verememiştim. Geldiğimde bahçedeki çiçekler yavaş yavaş soluyordu. Şimdi ise yeniden açmak üzerelerdi. Genç şehzade artık güvende, güvendiği insanlar haricinde onu bilen herkes ölmüştü. Şimdi ise evime zamanıma dönme vaktiydi. Annemi, ninemi ve teyzemi özlemiştim. Bir yıla yakın zamandır buradaydım. Orada ne kadar zaman geçtiğini, benim yokluğumla annemin ne kadar telaşlandığını düşünmeden edemiyordum. Artık veda zamanıydı, tereddüt edemezdim. Bahçeyi hızla geçerek büyük kapıyı açmak için uzandığımda aniden çıkarak Zeliha kapının önüne geçti.


Canan

Uyuyamıyordum, yaşanan olayları düşünmeye başladım. Sera’nın bir anda gelişi tüm hayatımı alt üst etmişti, bu zamana ait olmadığını, gelecekten geldiğini söyleyip herkesin kafasını karıştırmıştı ama pek çok olayda bizimle savaşıp bize yardım etmişti. Düşünürken ona karşı nazik davranmadığımı fark ettim, hem ailesinden uzakta yaşayıp hem de bizim olaylara dahil olmuştu. Ben bunları düşünürken yan kapının açıldığını ve sonrasında gelen adım seslerini duydum. Yan oda Sera’ya aitti, adım seslerini takip ettim. Muhtemelen mutfağa su içmeye gitmiştir diye düşünüyordum ama adım sesleri tam tersi istikametten geliyordu. Sessizce odadan çıkıp takip ettim. Bahçenin orta yerinde durmuş ve arkasına bakmıştı. Fark edildim korkusuyla çalıların arkasına saklandım. Ama fark etmeyip yürümeye devam etti. Arkasından koşup tam büyük kapıyı açacakken durdurdum onu. "Nereye gidiyorsun bu saatte?" dedim.


Şenay

Zeliha'nın gözlerinden artık ne hissettiğini tamamen anlayamıyordum. Önceden hüzün ve korkuyla titreyen bu gözler şimdi korkusuzca bakıyordu bana. “Gitmek zorundayım, ben buraya ait değilim. Ailemin yanına evime dönmek istiyorum.” dedim yorgun gözlerle. Burada kaldıkça Mehmet'e daha çok bağlanacağımı, ondan ayrılamayacağımı hissediyordum ama bunu Zeliha'ya da yapamazdım. Zamanıma dönüp hiçbir şey olmamış gibi hayatıma devam etmeliydim. 


Canan

“Sera ben Mehmet’e layık bir eş olamadım, hep ona zarar verdim ve sana da haksızlık yaptım. Gitmek zorunda değilsin burada yaşayabilirsin.” Dedim. Onlara yaşattıklarımdan sonra bu kadarını hak ediyordu, gitmesinin sebebi olmak istemiyordum. Yorgun yüzü düşünceli bir hal almıştı ama yine de kararından vazgeçmeyecek gibiydi. “Ben özür dilerim Sera, korkak gibi davranıp çok düşüncesiz hareketlerde bulundum.” Gitmesini istemiyordum çünkü gittiğinde mutsuz olacakmış gibi hissediyorum. “Zeliha ben buraya ait değilim yaptıklarını unuttum ama burada kalamam ailemi özledim lütfen daha fazla ısrar etme.” Çaresiz çıkıyordu sesi. “Sera birkaç gün daha kal hem Mehmet’e veda bile etmeden mi gideceksin?”


Şenay

Gözlerim dolmak üzereydi. Ona veda etmek istiyordum ama veda edemezdim. Ne zaman gözlerine baksam daha çok yanında kalmak istiyordum. “Zeliha onun zevcesi sensin. Mehmet’e yaptığın her şey aileni korumak içindi, şimdiyse her şey geçmişte kaldı. Mehmet yaptıkların için seni çoktan affetti, eğer affetmeseydi seni yanında tutmazdı. Diğerleri gibi sende ölürdün, bunu en iyi sende biliyorsun.” dedim. Zeliha başını eğip mırıldandı, ne söylediğini duyamamıştım. Başını elimle kaldırıp gözlerine baktım. “Sen Mehmet beyin zevcesisin, beyinin baş tacı, evinin hanımısın. Sen istedin diye beni yanında tutmaz çünkü zevcesini seviyor.” dedim. Son sözlerimle ikimizin de gözlerinden birer damla yaş düştü. 


Canan

“... bunu en iyi sen biliyorsun.” dedi başımı eğdim, gözlerimdeki acizliği görmesini istemediğimden. “ Mehmet bey beni değil seni seviyor.” dedim. Başımı eliyle kaldırdı, sanki söylediklerimi duymamış gibi Şehzade’nin beni sevdiğini söylüyordu. Asıl gerçeği o da biliyordu ama gitmek istediği için beni bahane ediyor gibiydi. Madem bu kadar gitmek istiyordu engel olmak bana düşmezdi. Kapının önünden çekildim. Son bir defa arkasına baktı. Hafızasına kazıyormuşçasına baktı. Sonra dönüp bana baktı, gözyaşımı silip sarıldı. “Bir daha gelecek misin?” diye sordum. “Bilmiyorum, neler olacağı hakkında hiçbir fikrim yok.” diyerek ayrıldı benden. Gözlerime son kez bakıp koşarak çıktı büyük kapıdan.


1. Bölüm Üçüncü Şahıs

Canım arkadaşlarım Yumi ve Kinder çikolata (Emin) birlikte bir hikaye yazıp bizi şaşırttılar.

Kelimeler; Tren, Gece, Silah, İfşa, Lacivert


Yumi

Bu sefer ben ve Kinder Çikolata sizlere farklı bir anlatım tarzıyla bir hikaye sunmaya karar verdik. Hikayemizin iki karakteri var. Kinder'in yazdığı kısımlar erkek karakterin gözünden, benim yazdığım kısımlar da kadın karakterin gözünden olacak. Farklı bir çalışma olduğu için önleyemediğimiz kadar uzun oldu xD kusurumuza bakmayın, keyifli okumalar diliyorum ve sözü Kinder'e bırakıyorum :D


Kinder Çikolata (Emin)

Evet efenim o zaman iyi okumalar. :)

Rayların çıkarttığı sesler gittikçe bozuluyordu. Anlaşılan bu kırsal bölgedeki rayların yapımına yeterince özen gösterilmemişti. Zaten yolcu sayısı da başkentten uzaklaştıkça bariz derecede azalmış, gecenin karanlığında ışıl ışıl parlayan şehirler uzaklarda kalmıştı. Her vagonda 3-5 yolcu kalmıştı. Aslında bu benim işime de geliyordu. Vagonu zar zor aydınlatan kandillerin titrek ışığı insanı uykuya çekerken, sesler bozuldukça uykuya dalmak güçleşti. Yola çıkalı birkaç saat olmuştu ve bütün bu zaman boyunca bir hareketlilik olmaması beni daha çok germişti. Yavaşça yan sıra koltuklarından hemen 2 adım önümdeki koltuğa göz attım. Ablam sonunda uyuyabilmişti. Buradan bakınca oldukça sıradan gözüküyordu. Siyah saçları lacivert paltosunun üzerine dökülmüştü, ellerini önünde kavuşturması dışardan çok normal gözükse de ben eli silahının kabzasında uyuduğunu biliyordum. Sanırım ifşa olduğundan beri son 2 gündür ilk uykusuydu. Bu görevin başarısızlıkla sonlanmasını ikimiz de beklemiyorduk. Ama en azından benim kimliğimin açığa çıkmadığından eminiz. Eski kaçış rotamızı kullanamasak bile 2 gündür bir şekilde yol almayı başarmıştık. Önümde kalan tek yolcu da sigara içmek için vagonun arkasına, dışarıya çıkınca arka sıralardan daha fazla yolcuyu gözetleyebilmek için yerimden kalkmaya karar verdim atkımı çeneme doğru çekip yavaşça koltuğumdan kalktım. Arka koltuğa geçerken vagona tekrar giren yolcu dikkatimi çekti. Sigara molaları cidden bu kadar kısa mı sürüyordu? Hem hangi kırsal kesimde böyle pahalı bir giyim tarzı vardı ki ? Bunları düşünürken adamın elinin yavaşça beline gittiğini ve belindeki şişkinliği fark etmemle üstüne atlamam ve dengesini bozmam bir oldu ama adam silahı ateşlemeyi başarmıştı.


Yumi

Yanı başımda kopan devasa bir şangırtı sesiyle uyandım. Vagonun penceresi parçalara ayrılmış, buz gibi hava ve yağan kar bir anda içeri dolmuştu. Ne olduğunu anlamaya çalışırken bana doğru bağıran Mert'i fark ettim. Bir yandan bir adamla boğuşurken bir yandan da arkasına doğru "Nilüfer iyi misin?!!" diye bağırıyordu. Peşimizdekilerin harekete geçtiğini anlayınca derhal yerimden fırlayıp vagonda başka biri olup olmadığını kontrol ettim. Az ilerideki bir çift, silah sesi üzerine korkuyla oldukları yere çökmüşlerdi. Vagonda başka da kimse görünmüyordu. Hemen Mert'e yardıma gittim. Ben gidene kadar adamı altına almış boğmaya çalışıyordu. Silah sesi üzerine başkaları da gelebilirdi, en kısa sürede bu vagondan ayrılmalıydık. Boğuşmanın daha fazla uzamaması için bir süredir tetikte tuttuğum silahımla adamın kafasına sıktım. Mert bana bir şey olmadığını görünce derin bir oh çekip muhtemelen kavga sırasında düşürdüğü silahına uzandı. Kendi silahını aldıktan sonra az ileriye yuvarlanan adamın silahını da beline soktu. "Sence kaç kişilerdir?" Diye sordum. "Kaç saattir uyuyorum ben?" "3 saattir uyuyorsun. Kaç kişi olduklarını bilmiyorum ama sana saldırmadan önce dışarı çıkmıştı. Birileriyle buluşmuş olmalı." Diye cevap verdi. O an birbirimize baktığımızda ikimizin de aklından geçen aynı şeydi. Tüm hızımızla ön vagona doğru koşmaya başladık. Aynı anda biri arka vagon kapısının camını kırıp içeriye pimi çekilmiş bir el bombası atmıştı. Kendimizi dışarıya atıp kapıyı kapatmamızla içeride büyük bir patlama olmuştu. Benim yüzümden masum insanların ölmesinden nefret ediyordum. İçeride kalan çift için üzülürken kendimi avutabileceğim tek şey daha fazla insanı kurtarma imkânımdı. Sağ salim bu hengameden kurtulabilirsem ifşa olana kadar elde ettiğim bilgiler ülkemin çok işine yarayacaktı.


Kinder Çikolata

Ablam öfkesinden kanatırcasına dudağını ısırıyordu. Ben de çok üzgündüm ama yapabileceğimiz bir şeyimiz yoktu. Kendi canımızı zor kurtarmış, öndeki vagonun balkonuna atlamayı başarmıştık. Hemen elimdeki silah ile vagonları birbirine bağlayan bağlantı noktasının kilidine ateş etmeye başladım. Neyse ki 3.mermiden sonra kırıldı ve daha az önce içinde olduğumuz vagon yavaş yavaş karanlıkta kaybolmaya başladı. "Sence kaç kişiden kurtulduk ve daha kaç kişi vardır?" "Vagondaki ile birlikte en az 3 kişiden." diyorum. "El bombalarını tek bir kişiye emanet edecek değiller." "Peki daha kaç kişi vardır?" "Bütün istasyonlarda inen binen herkesi saydım, zaten az kişi var ama çoğu yerli çiftçiler ve köylülerdi. En fazla 10 kişilerdir. Şanslıysak 8 ve en az üçünden zaten kurtulduk. Ama istasyonda telgraf çekme işi iptal." diye de ekledim. "Pekala bunu bekliyorduk zaten." Konuşurken istasyonun ışıklarını fark ediyorum, nerdeyse gelmişiz. "İstasyona kadar indirebildiğimiz kadarını indirelim. Ne kadar az kişi olursa istasyondaki kaçışımız o kadar kolaylaşır". "Tamamdır ön vagonlara ilerliyoruz o zaman" dedim.


Yumi

Yavaşça vagonun kapısını açtım. Muhtemelen arkalarında kopan patlama yüzünden yolcular vagonu tamamen boşaltmıştı ama ileriden gelen koşuşturma seslerini duyabiliyordum. "Geliyorlar, siper al." dedim huzursuzca. Umarım buradan sağ salim kurtulabilirdik. Yanımda hiç yedek mermi yoktu. Mert'te de sadece kendi silahı ve vagondaki adamdan aldığı silah vardı. Çok fazla ıskalamadan bu işi bitirmek zorundaydık. Koşuşturmaca sesleri nihayet durmuştu. "Daha fazla bombaları olsaydı çoktan içeriye bir tane atmışlardı." dedi Mert. O sırada vagonun dışından bir ses yükseldi "Teslim ol Marie ya da her ne haltsan! Buradan kaçabileceğini mi sanıyorsun?!!" Ses o nefret ettiğim Claus'a aitti. Peşimden onu göndermeleri şaşırtmamıştı. "Bu adamlar halâ benim farkımda değil." diye sırıttı Mert. Sonra da benden uzaklaşıp sağ arka köşeye pustu. "Asla teslim olmayacağım!" diye bağırdım. "Cesaretiniz varsa gelin de teslim alın. İçeriye giren kendi biletini kesmiş olur!!!" Bunun üzerine birisi vagonun cam penceresini kırıp içeriye rastgele ateş etmeye başladı. Derhal koltuğun arkasına iyice çöktüm. Bu şekilde isabet ettirmeleri mümkün değildi. Sadece korkutmaya çalışıyorlardı. Silahın susmasıyla kapıyı açmaları bir oldu. Süratle kafamı koltuğun arkasından çıkarıp ateş etsem de sadece birini indirebilmiştim, diğeri ön taraftaki koltukların arkasına geçmişti bile.Mert bu adamı bana bırakmış, daha fazla kişi girdiği takdirde yerini belli etmeye karar vermişti. Karşımdaki adam bir kaç el taciz ateşinde bulunsa da ilerlemedikçe sonuç elde edemeyeceğini fark etmiş ve çapraz çapraz bana doğru gelmeye başlamıştı. Penceredeki adam da yerimi öğrendiği için sürekli olduğum tarafı ateşe tutuyordu. Neyse ki vagon penceresi rahatça nişan alabilmesi için fazla yüksekti yine de kafamı çıkartamıyordum. Mert'le birbirimize baktık. Kafalarımızı sallayıp aynı anda atıldık. Ben, tam o sırada mevcut siperinden çıkıp bir sonrakine koşan vagondaki adamı, Mert de onun olduğu tarafa hiç bakmayan penceredeki gözü hedeflemişti. Üç el ateş sesi ve 3 inilti. Vagondaki ve penceredeki adamlar kanlar içinde yere düşerken ben de omzumu tutuyordum. Aynı anda ateş etmek riskli bir fikirdi ve sonucu da pencereden gelen kurşunlardan birinin sağ omzumu sıyırması olmuştu. Sadece sıyırdığı için şanslıydım.


Kinder Çikolata

"Vuruldun mu?" dedim korkuyla. "Sadece bir sıyrık." dedi yüzünü büzerek. "Tren baya bir yavaşladı neredeyse istasyona geldik, artık kaçma vakti." İkimiz de tetikte bir şekilde arkadaki kapıdan vagonun dışına çıktık, karşıda kimse pencereye tekrar geçmeye cesaret edememişti. "Atlayabilecek misin?" dedim yarasına bakarak. "Bu hiçbir şey." dedi gülümseyerek.O acı gülümseme bana eski günlerdeki görevlerimizi hatırlattı.Neyse ki tipi hafiflemişti. Beraber trenden karların üzerine doğru yuvarlandık. Her ne kadar çok yorgun olsak da kaçışımız hala bitmemişti.Hızlıca ormana doğru koşmaya başladık. Ormana varana kadar herhangi bir takip edilme izi olmayınca hemen ablamı durdurup atkımı çıkarttım ve koluna sarmaya başladım. "Çok acıyor mu abla?" diye sordum.Yüzünde hüzünlü bir gülümse ile "Bana abla demeni özlemişim." dedi.Hafifçe gülümsedim ve elinden tuttum. "Koşmaya devam etmeliyiz." dedim.Ve kar yağmaya devam ederken ormanda koşmaya devam ettik.



Resim kaynağı: https://wallpapersafari.com/w/5lrhfc?hcb=1